logo

YORGUNUM…

Derya Deniz Dinç

Derya Deniz Dinç
ddinc@windowslive.com

Ben henüz 12 yaşında bir çocuktum. O gün hayatımın en değerli varlığı anneannem çok durgundu. -Anneanne neden böyle durgunsun? Diye sorduğumda; -Yoruldum kızım, dedi. Şaşırdım. Yorulacağı hiçbir şey yapmamıştı o gün. Hep yanındaydım. Uyandığından beri yalnızca namaz için kalkmıştı oturduğu yerden. Ama yine de ‘yorgunum’ diyordu anneannem.

    Aradan 30 sene geçti ve ben henüz şimdi anlıyorum o yorgunluğun ne demek olduğunu. Keşke tecrübeleri, yaşanmışlıkları, hayatın gizemini çözmek için seneler gerekmeseydi. O vakit çok daha çabuk yetişmiş olurduk. Hayat denilen okuldaki öğrenciliğimiz hiçbir zaman bitmiyor. Her birimiz her an bir şeyler öğreniyoruz. Daha büyük yaşlardayım. Üstat Cahit Külebi’nin oğlu Ali Külebi ağabeyim ile yolumuz kesişiyor. Bana babasının bir şiirinden bir dize okuyor sadece. ’Öyle yorgunum ki hiç sorma, beni bir tek sen anlarsın.’ Ve ben yine bugün; üstadın dizesindeki manayı çok daha iyi kavrıyorum. Düşünüyorum da; 2000 yılından beri tek bir kez tatile çıkmamışım. Kendime bu haksızlığı neden yaptım acaba? Sorsanız onlarca sebebim var. Ne yazık ki hiçbir bahane ve sebep zamanı geri getirmeyecek ve yaşanmamışlıkları yerine getirmeyecek. Pişmanlık yürek yüküdür, tıpkı nefret gibi. Keskin hiçbir duygunun yüreği yormasına izin vermemek gerekiyor. Bir yorgunluk bestesi yapabilseydim eğer; her yanı isyan olurdu buram buram. Hüzün olmazdı. Çünkü ben yorgunluğuma kızgınım, üzgün değilim. Yaşımın ilerleyişini yüzüme vuruyor yorgunluğum, hayattaki hatalarımı yanlış manevralarımı hatırlatıyor, yaşanmamışlıklarıma özlemlerimi hissettiriyor, yaşayacaklarıma cesaretimi elimden alıyor.

     Ben yorgunluğuma neden kızgınım biliyor musun? Bu denli gerçek olduğu için… Derinden ve büyük inançla yaşamak lazım hayatı… Mutlaka tökezlediğimiz, hatta düştüğümüz, kırıldığımız, gücendiğimiz, sıkıldığımız, yeter dediğimiz anlarımız çok olacak. Ne var ki hayatın manasını başka türlü bulmamız imkânsız. Yaşamak için yaşatmak zorundayız. Bir yorgunluk var üzerimde. Sanki çok kıymetli bir şeyi kaybetmiş gibiyim. Hazan mevsimindeki yaprakların hışırtısı kalbimin sesi ile denk… Çok derin bir nefes almak istiyorum. Bir omuza yaslanıp hıçkırarak ağlamak istiyorum. Bir ormanda tek başıma bir ağacın dibine uzanıp gökyüzünü seyretmek istiyorum. İçimdeki dinmek bilmeyen fırtınadan kurtulup bir limana sığınmak istiyorum.

    Başım çok ağrıyor. Yorgunum… Uyumak geliyor içimden. Rüyalar görüp anneme anlatmak ve annemin rüyalarımı yorumlamasını istiyorum. Annemin dizinde yatmak saçlarımı okşamasını hissetmek istiyorum. Ben annemin çocuğuyum, yaşım kaç olursa olsun. Bu şefkati yaşamak istiyorum. Asmen’in benden beklediği sıcacık şefkati Asmen’e veremediğim için kendime çok kızıyorum. Ben bu güzel kıza nasıl anlatacağım, yorgunluğumu… Kürşat diyor ki; -Hayatımdan asla ve asla çıkmamanız gerek hocam. Kaybetmekten korktuğum birkaç insandan birisisiniz. Kürşat’a nasıl izah edeceğim; huzuru arayışımı… Berol; hayatımın içinde tek kıblemin kendisi olmamı bekliyor.

 Oğluma nasıl inandıracağım benimde bir hayatım olduğunu ve çok yorulduğumu… Dostlarım kendime zaman ayırmam konusunda ısrar edip duruyor. Dostlarımı nasıl inandıracağım zamanın benim için durduğuna… Hayatımın içerisinde çok kıymet verdiğim bir can vardı, bir zamanlar. Gidene kal demeyi beceremediğimdendir sanırım; gitme kal diyemedim ona da. Ona, gülerek ve çok sık söylediğim bir söz vardı: -Benim çok acelem var, ondan bu telaşım…

   Herkes ne yaşadığını kendisi bilir. Değerlendirirken bir insanı mutlaka o an ile değil; o ana gelişi ile değerlendirmek gerekiyor. Her birimiz kendi adımıza üstümüze düşeni yaşıyoruz, yaşamaktayız. Kimi zaman acıtsa da canımızı, kimi zaman çok zor gelse de, kimi zaman yeter deyip isyan ettiğimiz olsa da yaşıyoruz. Çok büyük darbeler alan insanlarda en sık görülen sendrom; panik ataktır. Hayatı hep olumsuzlukları ile gördüklerindendir ki; olumlu düşünme yetileri azalmış ya da kaybolmuştur. Her panik atak ta bunu iliklerime kadar hissederim ve yaşayanı sarıp sarmalarım…  

Geçenlerde Züleyha’ya direksiyon dersi vermek için arabayla gezdik. Bir ormana gittik. O kadar çok kuş sesi vardı ki; arabadan indim, yürümeye başladım. Issız ormanın kokusu ve gizemi beni kendisine çekiyordu. Bir türlü gitmek istemedim. Yeşilin tonlarını ne kadar sevdiğimi fark ettim. Resim çizebilseydim; huzurun resmi diye bu tabloyu resmederdim. Yorgunum. Çalacağım bir avuç mutluluk ve alacağım bir nefes huzur için sanki gücüm kalmamış gibi. Ellerini uzat bana ve tut ellerimi. Öyle ihtiyacım var ki… Kime mi? Bunu bende bilmiyorum. Sanırım yalnızca kendime…

 Aşk ile eyvallah

Paylaşın:
#

SENDE YORUM YAZ

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • 20 Haziran 2024 Köşe Yazıları

    Mezarlıklar Vazgeçilmez Diye Anılan İnsanlarla Doludur Zamansız gelme ve zamansız gitmeler her zaman insanoğlunu üzer. Dünya gelmelerle,  gitmelerle dolup boşalıyor.  Tüm canlılar doğuyor, gelişiyor büyüyüp sonra da ölüyor. Kural ve kaide Allah tarafından böyle konulmuş. İnsanlık topraktan geldiği için tekrar toprağa dönerek geldiği yerde eşitleniyor.  ‘’Bu vesile ile geçen hafta değerli bir dostumuzu kaybettik, uzun yıllar birlikte hak yolda siyaset yaptığımız, Milli Görüş emekçilerinden Eyüp Doğan kardeşimiz rahmana ...
  • YERLİ VE MİLLİ

    24 Mayıs 2024 Köşe Yazıları

    YERLİ ENERJİMİZ KÖMÜR VAZGEÇİLMEZİMİZDİR Kömür konusunda bir Bilgi hatırlatması yaparak başlamak istiyorum. Ülkemizin birçok yerinde kömür yataklarımız mevcuttur. Bu kömürler genelde genç kömürler sınıfındadır. Genç ve orta linyit grubuna girmektedir. Kömürün yaşıyla alakalı olarak evreleri şöyledir. LEONARDİT-TURBA-GİTYA-GENÇ LİNYİT-ORTA LİNYİT-LİNYİT-TAŞKÖMÜRÜ (Maden kömürü)-ANTRASİT ve en son hali ELMAS’tır. Ülke olarak petrolümüz, doğalgazımız yok ama kömürümüz var. Cenab-ı Allah’ın bizlere sunduğu Kömür nimetini en iyi ve en veri...
  • YOBAZLIK VE YOZLAŞMIŞLIK.

    24 Mayıs 2024 Köşe Yazıları

    İnsanoğlunu diğer yaratıklardan ayıran en önemli özelliklerden biriside geçmişini bilmesi ve ecdadıyla fikir irtibatında olması gerekliliğidir. Hal böyle iken, özellikle benliğimizi yok etmek geçmişimizden uzaklaştırmak, kültürümüzden tarihimizden yoksun bırakmak için on yıllardır senaryolar yazılmakta ve çeşitli zaman ve zeminlerde hayata geçirilmektedir. Bu muazzam çalışma iç ve dış mihrakların ortaklaşa çalışmasıyla başarı elde etmiştir. Dolayısıyla günümüzdeki giyim ve konuşma kültürü işte bu menfi çalışmaların  eseri olmuştur. ...
  • İSTANBUL’UN TARİHİ YAPILARI – 2

    15 Nisan 2024 Köşe Yazıları

    Yazarlarımızdan Mecit Bülent Yeşil, İstanbul'un tarihi yapıları ile ilgili değerlendirmesinin 2. bölümünü yazdı. Pera Palas Meşrutiyet Caddesi’nde yer alan Pera Palace Hotel, günümüzde müze otel olarak kullanılıyor. Romanlara ve filmlere konu olan Orient Ekspresi, İstanbul-Paris tren seferlerine başlayınca Avrupa standartlarına uygun bir otele ihtiyaç duyuldu ve 1892’de Pera PalaceHotel’in yapımına başlandı. Alexandre Vallaury’nin imzasını taşıyan ikonik yapı; Art Nouveau, neoklasik ve oryantalist mimari üslupları bir arada barındı...