TESELLİLER İNCİTİYORSA…

Derya Deniz Dinç

ddinc@windowslive.com

Hayat bildiğimiz ya da bilemediğimiz ya da bilemeyeceğimiz her şekli ile kıracak ve incitecek bizi. Çünkü bize sunulanı yaşıyoruz, bizim istediklerimizi değil. Sunulanın içinde elbette tercihlerimiz de oluyor. Lakin hiçbiri tam olarak seçtiklerimiz olmuyor ne yazık ki.

  Bazen yaşanılan acılar öyle büyük geliyor ki bize; teselliler incitiyor. Keşkelerin en çok yaşandığı ve var olduğu yerdir özlemler. Hep keşke olsa, keşke görsem, keşke dokunsam, keşke, keşke keşke………..deriz. Çaresizlik özlemenin en son sınırıdır. Kaybedilen özlenir hem de dediler gibi. Kimi zaman adı ölüm olur kimi zaman da ayrılık. Asıl gerçek şudur ki, özlenen yanındayken dahi özlediğine doyamazken; yanında ya da artık hayatında yokken katlanmayla baş edebilmektir. Bunu dışarıdakilerin hissedemediğini düşünürüz; zira herkesin acısı kendine tektir. Oysa hissedemeyeceğini düşündüğümüz dışarıdakiler de ölüm ya da ayrılık acısı yaşadılar. Ama ilk an çok mantıklı bakamadığımız için biz acıyı yaşayan tek varlık gibi algılarız kendimizi. İçimizde yarım kalanlara çare bulamayacağımızı bile bile çoğu zaman kendimizi kandırarak yarımları tam etmeye çalışırız.

   Son derece dostane edilen birkaç teselli sözcüğü bile bizi çok üzer. İşte o nokta da anlarız ki; acı büyüdükçe insan teselli sözleri duymak istemiyor. Öldürmeyen acı güçlendirir; diyor Friedrich Nietzsche… O halde acılarımızla güçlenerek katlanacağız ve çoğalacağız. Hiç kimse bizden daha önemli değil. Çünkü biz yok isek bize ait olanlarda yok demektir. Var eden biziz; bize ait olanları. Hayata yeniden ve dört elle sarılmanın tek sırrı vardır. Kendimizi sevmek ve kendimize inanmak… Çünkü kendimizi seversek sevebilmeyi başarıyoruz, kendimize inanırsak bize inanmalarını sağlıyoruz. Yaşamı en güzel hali ile yaşamak sadece hakkımız değil aynı zamanda görevimizdir. Zira provası, tekrarı olmayan bir değerdir yaşamak.

 Aşk ile eyvallah…